México DF. A arquitectura verde do Campus da UNAM

En 1997 tiven a sorte de impartir clases na unidade de grao de Urbanismo do UNAM-Universidad Autónoma de México, daquela teño moitas experiencias gratificantes, entre elas a de vivir coa transformación dunha cidade de 25 millóns de habitantes, nunha Universidade de 300.000 estudantes, e un Campus cun espazo público que no lonxe percorro cos meus alumnos cada día. paso do camiño. anos, para observar a relación entre a xeometría arquitectónica e a naturalización do espazo humano, entre a escala humana e a variedade de estancias, prazas e xardíns, que permiten a relación entre as persoas, convertendo o oído, o ver, o camiñar, o estar de pé. ou sentarse nunha experiencia que mellore a convivencia dos seus usuarios.

O vídeo e as fotografías que acompañan a este texto foron tomados durante a nosa visita no ano 2008, reproducen un paseo pola zona central do Campus, dende a entrada norte que leva á parada de metro de Copilco, coa biblioteca central, o reitorado e as facultades de humanidades e arquitectura no seu perímetro. Nela veremos como o concepto “moderno” de supermanzana permite a circulación peonil, conseguindo a continuidade dos espazos exteriores elevando as edificacións sobre pórticos abertos na planta baixa, delimitando estancias que a topografía e o bosque Acaban configurándose, coa circulación viaria en aneis perimetrais tamén axardinada, dende as que se accede aos aparcamentos e edificios.