Miami. A extensa urbanización
En abril de 2008 visitamos o Centro de Deseño Urbano e Comunitario da Universidade de Miami, e durante unha semana vivimos o estilo de vida nunha cidade organizada ao longo das autoestradas. A cantidade de estradas (infraestruturas públicas) por edificio (estrutura privada) é extremadamente elevada, fronte á baixa densidade de ocupación do solo que require maiores lonxitudes de infraestrutura para distribuír os servizos municipais. Os quilómetros de estradas necesarios para conectar cada parte das zonas residenciais só serven para un tipo de actividade, e dado que a vida diaria implica unha gran variedade de actividades, os residentes das zonas residenciais de Miami empregan moito tempo e diñeiro para desprazarse desde un lugar a outro. Como a maior parte deste movemento prodúcese en automóbil, os moitos fragmentos disociados das zonas residenciais son a paisaxe máis claramente visible da cidade.
Apenas hai espazos públicos e parques nos suburbios de Miami, temos que conducir moito tempo para poder camiñar ou coñecer xente. Non atopamos xente que camiña polas beirarrúas suburbanas. A urbanización difusa marca o crecemento urbano actual, onde se exploran vellos barrios históricos como Coral Gables ou Coconut Grove como figuras estrañas doutro tipo de experiencia máis humana, moi afastada da que proporciona o illamento de viaxar en coche. O patrón urbano de Miami é racional e comprensible, o seu funcionamento é en gran medida previsible, é un sistema organizado para vivir, pero este sistema é en si mesmo insostible. Aínda con densidades de poboación relativamente baixas, non é un tipo de crecemento saudable, é difícil de manter economicamente e consume moito terreo, produce problemas de tráfico, aumenta o illamento e a segregación social, estendéndose lentamente polos espazos naturais. A medida que o anel de zonas residenciais crece arredor da cidade, o centro vacía. Aínda que se fan esforzos para revitalizar os barrios céntricos e os distritos financeiros, o anel interior dos suburbios está aumentando os seus problemas, perdendo residentes e empresas que se mudan a lugares nun bordo suburbano novo e máis accesible.
A partícula elemental dos suburbios de Miami é a casa unifamiliar. O modelo actual é a versión de comida rápida do soño americano, chámanlle McMansion. As súas raíces pódense atopar na casa rural, ou cabana nos bosques dos primeiros poboadores. A diferenza dos seus predecesores, o McMansion está situado no centro dunha parcela. Do mesmo xeito que os seus homólogos culinarios, o McMansion ofrece un excelente valor polo seu prezo. Dólar por dólar, ningunha outra sociedade se achega aos Estados Unidos en canto a número de metros cadrados por persoa en vivenda, número de baños por cuarto, número de electrodomésticos na cociña, calidade do aire acondicionado e praza de garaxe. O problema para a maioría dos veciños dos suburbios atópase no momento en que abandonan este "refuxio" e afrontan un ambiente monótono e esgotador. Suben aos seus coches e emprenden unha viaxe á banalidade ata chegar ao interior do seu próximo destino. Os estadounidenses poden ter un dos espazos privados máis cómodos do mundo desenvolvido, pero o seu espazo público carece de humanidade. Ante as parcelas repetitivas, as estradas sen árbores e os amplos aparcamentos, os cidadáns atopan poucos espazos públicos que valen a pena visitar. O papel dos veciños da cidade neste entorno é como o do motorista que compite co asfalto.